Bio

english ->
nederlands ->
deutsch ->
Chiel Rothring4

Chiel Meijering was born in Amsterdam in 1954. He studied composition with Ton de Leeuw, percussion under Jan Labordus and Jan Pustjens and piano at the Amsterdam Conservatory of Music. He is one of the most performed Dutch composers.
Meijering has an enormous output of works. He has written over 1000 compositions so far, for almost any instrumentation imaginable. A main focus has been on various small ensemble settings. Many of these pieces are performed regularly in the Netherlands and abroad and were written for renowned chamber music ensembles, such as the Aurelia Saxophone Quartet, the Amsterdam Loeki Stardust Quartet, the Mondriaan String Quartet, the Matangi String Quartet, the Sinfonietta Amsterdam, the Amsterdam Guitar Trio, the Asko|Schönberg Ensemble or German newcomer ensemble Spark. Since the 2000s, Meijering has developed a growing interest into opera.

MEIJBOE
with Wim Boerman – de Ereprijs

1995: The Opera “Saint Louis Blues”  performed by “The Ereprijs”,
and 2011 Opera “Grenspost Zinnewald“,  performed by the Ereprijs, lyrics by Marjolein Bierens, and upcoming: 2016: “De Hellevaart van As” (The hellfaire from As) also by the Ereprijs,  lyrics by Piet Gerbrandy (first performance will be june 2016).

The overwhelming success of his Alzheimer Opera, which was premiered in January 2006 at the Muziekgebouw aan ’t IJ marked his breakthrough with a larger theater audience. “Alzheimer” was quickly followed by several productions, such as “Styx”, “De keizer is knetter”, “Grenspost Zinnenwald” and “Blauwbaard”. Meijering is currently working on a new opera for the Holland Opera Company, to be performed in 2011. Furthermore he has received a commission by the Asko|Schönberg Ensemble in cooperation with Concertgebouw Amsterdam for a short opera for children, which will be performed in front of about 5000 children within four days. Some of the songs in the opera will also be sung by the children as part of an educational project.

A very strong characteristic of Meijering’s works is a large variety of styles. Without any difficulty, he seems to move between different musical worlds and genres and thus creates a different texture for each of his works. Some of them remind of pop, jazz or world music, others are written in a classical tradition or show avant-garde elements. Meijering is driven by spontaneity. All kinds of emotions and experiences that arise during a day, may directly flow into the composition he is working on. Sometimes he even uses accidents as a method and throws the dice for creating clusters. Meijerings works always have programmatic titles, sometimes funny or provocative or fooling around with toilet or sex humour. Examples include “I Hate Mozart” (for flute, alto saxophone, harp and violin), “I’ve Never Seen a Straight Banana” (for alto saxophone, marimba, piano, harp, and violin), “If the Camels Don’t Get You, the Fatimas Must!” (for solo violin), “When the Cock Crowed His Warning” (for two recorders, viola, cello and piano), “GangBang” (for large orchestra and electric guitar) and “Background-Music for Non-Entertainment Use in Order to Cover Unwanted Noise” (for four saxophones). This philosophy goes back to the 1970s, when he tried to separate himself from the all to pragmatic and dry practice of most of his colleagues, naming their pieces “Sonata No. 33” or “Symphonie No. 15”. Recently Meijering’s titles – as well as his music – are experiencing a shift to the more romantic and poetic side: “NightbeastCry” (for toy piano), “The house with paper walls” (for viola and harp) or “Blue shadows flower into light” (for saxophone orchestra and two pianos).

Bloomington, with Kathleen McLean’s car

Meijering has found a large public not only in the Netherlands, but also on international stages. His music shows high artistry and still remains catchy and accessible for a broad audience. This is a very rare combination in the contemporary music scene and has helped Meijering to establish himself not only within the serious music circle, but also and foremost in the international classical music scene. Even Queen Beatrix of the Netherlands outet herself as a huge lover of Meijering’s music, when she ordered one of his compositions for a festive concert on the occasion of her 60th birthday. Without any doubt, Meijering can be described as one of the most popular and famous voices of contemporary Dutch music.

back to top ->

 

nederlands:

familyklontje

Chiel Meijering is op 15 juni 1954 in Amsterdam geboren. Hij studeerde compositie bij Ton de Leeuw, slagwerk bij Jan Labordus (Koninklijk concertgebouw orkest) en marimba en vibrafoon bij Jan Pustjens.

Hij is international één van de bekendste en meest gespeelde Nederlandse componisten. In December 2017 was er zelfs in Moskou en St.Petersburg een avond aan zijn muziek gewijd door het Moskou Contemporary Music Ensemble.

Ook is Meijering in Amerika en Canada actief en ging er eind augustus in Granada (Spanje) een stuk in première voor strijkorkest en 12 fagotten.

Meijering heeft tot nu toe ongelofelijk veel stukken gecomponeerd, méér dan 700 voor alle mogelijke bezettingen. Een zwaartepunt ligt hierbij op werken voor verschillende kamermuziek-formaties. Veel van deze composities zijn voor bekende ensembles geschreven, zoals het Aurelia Saxophone Quartet, het Cello Octet, het Mondriaan String Quartet, het Matangi String Quartet, Amsterdam Sinfonietta, het Amsterdam Guitar Trio, het Asko/Schönberg Ensemble, de Cello Biënnale met 12 Cellisten uit der Berliner Philharmoniker en het Duitse Spark (der klassischen Band)

Sinds het jaar 2000 interresseert Meijering zich steeds meer voor opera. Het

overweldigende succes van zijn Alzheimer Opera, die in januari 2006 in het Muziekgebouw aan ’t IJ in première ging, was zijn doorbraak in dit genre. Al snel volgden verdere opera’s, die in heel Nederland opgevoerd werden, onder meer: The Styx, Grenspost Zinnenwald, Blauwbaard, The Tempest en Orpheus.

Een sterke karaktertrek van Meijering’s werken is het stilistisch spectrum. Hij schijnt zich moeiteloos tussen verschillende muzikale werelden en genres te bewegen en creëert daardoor voor elk stuk een totaal individueel idioom, waarbij toch de typische Meijering ritmische energie en drive herkenbaar blijft. Sommige stukken lijken wel popmuziek, jazz of worldmusic, andere staan midden in de klassieke traditie of er komen elemente uit de avant-garde in voor. Meijering laat zich zeer sterk door zijn spontane invallen beïnvloeden. Alle emoties en belevenissen van een dag vloeien direct in de composities waarmee hij op dat moment bezig is, als een soort dagboek.

Zijn stukken hebben vaak een programmatische titel, soms grappig of provocerend, af en toe ook met een scheut galgenhumor – zoals bijv. “I Hate Mozart” (voor fluit, altsax, harp en viool), “I’ve Never Seen a Straight Banana” (voor altsax, marimba, piano, harp en viool), “Background-Music for Non-Entertainment Use in Order to Cover Unwanted Noise” (voor saxofoonkwartet). Deze filosofie gaat terug tot in Meijering’s wilde 70-er jaren, waar hij zich van de té pragmatische en dorre werkwijze van de meesten van zijn collega’s (die nu ook nog maar nauwelijks gespeeld worden)  af wilde zetten, zij gaven hun composities nogal droge titels als “Sonate Nr.33”, “Piccolo Concerto,” Capriccio, voor strijkorkest of “Sinfonietta concertante”.

Nu is Meijering in de 60 en zowel zijn muziek als ook de titels ervan zijn nog steeds nieuwsgierig makend zoals het op Vivaldi gebaseerde “Red Priest Reversed Mastery” of op de Schotse achtergrond van de solist gebaseerde concert  “The message from the clan of the battle axe” of  “The One Punch Man” voor groot harmonieorkest dat in concertzaal Casa di Musica (Poto-Portugal) in première ging in 2017.

Chiel Meijering is niet alleen in Nederland, maar ook internationaal gezien een favoriet van het publiek. Hij bewijst in zijn composities een grote kunstvaardigheid en blijft toch toegankelijk voor een breed publiek. En dat is in de eigentijdse muziek eigenlijk zelden het geval. Door deze eigenschap is Meijering niet alleen binnen de kring van de moderne klassiek, maar ook vooral in de hele klassieke wereld bekend geworden.

Zelfs Prinses Beatrix is een fan van hem. Dat bleek wel, toen zij voor het concert ter ere van haar 60e verjaardag één van zijn stukken liet uitvoeren (“Sitting Ducks” uitgevoerd door het vermaarde Loekie Stardust blokfluitkwartet) Meijering kan men zonder twijfel één van de populairste en bekendste stemmen van de hedendaagse serieuze muziek in Nederland noemen.

Interview Chiel Meijering – Opium radio4 – 26-11-2015

 

back to top ->

 

deutsch:

Chiel Meijering ist in 1954 in Amsterdam geboren. Er studierte Komposition bei Ton de Leeuw, Schlagzeug bei Jan Labordus und Jan Pustjens und Klavier am Sweelinck Konservatorium. Er ist einer der international bekanntesten und meist gespielten holländischen Komponisten.

Meijering hat bisher eine unglaubliche Menge von über 1000 Kompositionen in fast jeder vorstellbaren Instrumentierung geschrieben. Ein Schwerpunkt liegt dabei auf Werken für verschiedene Kammermusikkonstellationen. Viele dieser Stücke sind für namhafte Ensembles, wie das Aurelia Saxophone Quartet, das Amsterdam Loeki Stardust Quartet, das Mondriaan String Quartet, das Matangi String Quartet, die Sinfonietta Amsterdam, das Amsterdam Guitar Trio, das Asko|Schönberg Ensemble oder das deutsch-schweizerische Newcomer-Ensemble Spark, komponiert worden. Seit den 2000er Jahren hat Meijering ein wachsendes Interesse an der Gattung der Oper entwickelt. Der überwältigende Erfolg seiner “Alzheimer Oper”, die im Januar 2006 im Muziekgebouw aan ’t IJ uraufgeführt wurde, markierte seinen Durchbruch in diesem Genre. Schnell folgten weitere Opernproduktionen, die in ganz Holland liefen, darunter “The Styx”, “De keizer is knetter”, “Grenspost Zinnenwald” und “Blauwbaard”.

Eine sehr starke Charaktereigenschaft der Werke Meijering ist ihre stilistische Bandbreite. Er scheint sich mühelos zwischen verschiedenen musikalischen Welten und Genres zu bewegen und erzeugt dadurch für jedes seiner Werke eine ganz eigene Klangsprache. Einige seiner Stücke erinnern an Pop, Jazz oder Weltmusik, andere stehen ganz und gar in der klassischen Tradition oder weisen Avantgarde-Elemente auf. Meijering lässt sich sehr stark von seiner Spontanität beeinflussen. Sämtliche Emotionen und Erfahrungen eines Tages fließen immer direkt in die Kompositionen, an denen er gerade arbeitet, mit ein. Manchmal wählt er sogar den Zufall als Methode und wirft beispielsweise den Würfel, um spezielle Clusterklänge zu kreieren. Meijerings Stücke haben immer programmatische Titel, manchmal lustig oder provokant, bisweilen auch schwarzhumorig oder mit sexuellen Anspielungen – wie zum Beispiel “I Hate Mozart” (für Flöte, Altsaxophon, Harfe und Violine), “I’ve Never Seen a Straight Banana” (für Altsaxophon, Marimba, Klavier, Harfe und Violine), “If the Camels Don’t Get You, the Fatimas Must!” (für Solo-Violine), “When the Cock Crowed His Warning” (für zwei Blockflöten, Viola, Violoncello und Klavier), “Gangbang” (für Sinfonieorchester und Pop-Band) und “Background-Music for Non-Entertainment Use in Order to Cover Unwanted Noise” (für Saxophonquartett). Diese Philosphie reicht in Meijerings wilde 70er Jahre zurück, in denen er sich von der allzu pragmatischen und trockenen Vorgehensweise der meisten seiner Kollegen abheben wollte, die ihre Stücke “Sonate Nr. 33” oder “Sinfonie Nr. 15” nannten. Die letzte Jahre sind Meijering’s Musik als auch die Titel seiner Stücke ein wenig romantischer und poetischer geworden, zum Beispiel “Silver falls in the heart of the forest” (für zwei Blockflöten, Viola, Violoncello und Klavier), “The house with paper walls” (für Viola und Harfe) oder “Blue shadows flower into light” (für Saxophonorchester und zwei Klavier).

Matangi-Chiel

Meijering gilt nicht nur in den Niederlanden, sondern auch auf internationalen Bühnen als Publikumsliebling. Seine Musik zeugt von großer Kunstfertigkeit und bleibt dennoch eingängig und einer breiten Zuhörerschaft zugänglich, was in der heutigen zeitgenössischen Musik nur selten der Fall ist. Durch diese Fähigkeit hat sich Meijering nicht nur innerhalb des zeitgenössischen Musikzirkels, sondern vor allem auch in der weltweiten Klassikszene einen Namen gemacht. Sogar Königin Beatrix von den Niederlanden offenbarte sich als großer Meijering-Fan, als sie für ein Festkonzert anlässlich ihres 60. Geburtstags speziell eines seiner Stücke bestellte. Ohne Zweifel kann Meijering als eine der beliebtesten und bekanntesten zeitgenössischen Stimmen der niederländischen Kunstmusik bezeichnet werden.

 

back to top ->

chiel meijering